«To Σύμπαν αναπτύσσεται όπως ο εγκέφαλος Οι γαλαξίες «συμπεριφέρονται» όπως τα νευρογλοιακά κύτταρα»

Το Σύμπαν και ο εγκέφαλος έχουν κοινό μηχανισμό ανάπτυξης

 

Σαν Ντιέγκο 

Ερευνητές στις ΗΠΑ πραγματοποίησαν προσομοιώσεις που δείχνουν ότι το Σύμπαν είναι πολύ πιθανό να αναπτύσσεται με τρόπο ανάλογο με εκείνον του εγκεφάλου. Οι προσομοιώσεις δείχνουν ότι η ανάπτυξη του Σύμπαντος έχει επίσης κοινά χαρακτηριστικά με την ανάπτυξη του Internet αλλά και των κοινωνικών δικτύων όπως το Facebook

.

Παγκόσμιος νόμος

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας υποστηρίζουν ότι ορισμένοι βασικοί φυσικοί νόμοι ελέγχουν την ανάπτυξη μικρότερων αλλά και μεγαλύτερων συστημάτων τα οποία ξεκινούν από την ηλεκτρική δραστηριότητα στον ανθρώπινο εγκέφαλο,  επεκτείνονται στη λειτουργία και ανάπτυξη του Internet και των κοινωνικών δικτύων και φτάνουν μέχρι την επέκταση των γαλαξιών.

«Οι δυναμικές των μηχανισμών φυσικής ανάπτυξης είναι ίδιες για διαφορετικά δίκτυα είτε είναι ψηφιακά όπως το Internet και τα κοινωνικά δίκτυα είτε είναι δίκτυα που αφορούν τον εγκέφαλο» αναφέρει ο φυσικός Ντμίτρι Κριούκοφ, επικεφαλής της έρευνας. «Όπως φαίνεται, υπάρχει ένας και μόνο θεμελιώδης νόμος της φύσης που κυβερνά όλα αυτά τα δίκτυα» σχολιάζει ο Κέβιν Μπάσλερ, φυσικός του Πανεπιστημίου του Χιούστον που δεν μετείχε στην έρευνα.

Η μελέτη

Οι ερευνητές σχεδίασαν μια προσομοίωση στην οποία το νεαρό Σύμπαν διασπάστηκε στις μικρότερες δυνατές μονάδες, τα κβάντα. Στη Φυσική, ο όρος κβάντο ή κβάντουμ αναφέρεται σε μια αδιάστατη μονάδα ποσότητας, ένα "ποσό από κάτι". Για παράδειγμα ένα κβάντο φωτός είναι μία μονάδα φωτός, ένα φωτόνιο. Στην προσομοίωση τα κβάντα συνδέονταν σε ένα γιγάντιο κοσμικό δίκτυο και καθώς η προσομοίωση εξελισσόταν αυξανόταν συνεχώς ο συμπαντικός χωροχρόνος με αποτέλεσμα να αυξάνονται και οι διασυνδέσεις ανάμεσα στην ύλη και τους γαλαξίες και να αποκαλύπτεται σε βάθος χρόνου η ανάπτυξη του Σύμπαντος.

Όταν οι ερευνητές συνέκριναν την ανάπτυξη του Σύμπαντος με εκείνη των κυκλωμάτων του εγκεφάλου αλλά και εκείνη των κοινωνικών δικτύων διαπίστωσαν ότι όλα επεκτείνονται με παρόμοιους τρόπους. «Είναι πιθανό ότι κάποιοι ακόμη άγνωστοι σε εμάς νόμοι της φύσης καθορίζουν τον τρόπο που τα δίκτυα αναπτύσσονται και μεταβάλλονται, από τα μικρότερα κύτταρα του εγκεφάλου μέχρι και τους μεγάλους γαλαξίες» αναφέρει ο Ντμίτρι Κριούκοφ. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Scientific Reports».

Θοδωρής Λαΐνας

           

            ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

             υπο Κ.Α. Διαματόπουλο

            Το σύμπαν[1] καθώς και ο τρόπος ανάπτυξης των ανθρώπινων κοινωνιών[2] και του ίδιου του ανθρώπου ειδικότερα απασχολεί συνεχώς την επιστήμη και θα την απασχολεί για πολλά ακόμα χρόνια. Το παραπάνω άρθρο αγγίζει μια πολύ ενδιαφέρουσα θεματική οπτική της επιστημονικής έρευνας, δηλαδή το κατά πόσο σχετίζεται η ανάπτυξη του σύμπαντος[3] με τον τρόπο ανάπτυξης του ανθρώπινου εγκεφάλου αλλά και των κοινωνικών δικτύων και αντίστροφα[4].

            Η δομή του άρθρου έχει ως εξής: ο συγγραφέας κάνει μια γενική εισαγωγή, γραμμένη πολύ απλά, προϊδεάζοντας τον αναγνώστη για τη σχέση των δύο μεγεθών. Ακολούθως εξειδικεύει έτι περαιτέρω τη προαναφερθείσα σχέση χρησιμοποιώντας τη τεχνική της αναλογίας[5]. Πιο απλά υποστηρίζει ότι το ανθρώπινο σύμπαν εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο όπως συμβαίνει με τις ηλεκτρικές δραστηριότητες στον εγκέφαλο καθώς και με τα κοινωνικά δίκτυα[6] και το διαδίκτυο[7]. Εν συνεχεία καταλήγει σε μια διαπίστωση, ότι δηλαδή βασικοί φυσικοί νόμοι διέπουν τη λειτουργία και του σύμπαντος και του εγκεφάλου του ανθρώπου με κυριότερη παράμετρο τη συμπεριφορά του αδιαίρετου , κατά τις φυσικές επιστήμες, κβάντουμ[8], το οποίο μέσα στα πλαίσια πειράματος αναζητά τη σχέση  και την εξάρτηση με άλλα κβάντα δημιουργώντας με αυτό τρόπο πολύπλοκους συνδέσμους. Αναλογικά  με την έρευνα του Ντμίτρι Κριούκοφ κάτι τέτοιο εφαρμόζεται και στην εγκεφαλική ανθρώπινη εξέλιξη[9].

            Οι επικοινωνιακές μεταβλητές του παρόντος άρθρου έχουν ως εξής: Ως ανεξάρτητη μεταβλητή παρουσιάζεται η γενική ιδέα σχετικά με το εξελίξιμο του σύμπαντος, ως ενδιάμεση μεταβλητή διακριβώνεται η συμπεριφορά των κβάντα, ενώ ως εξαρτημένη μεταβλητή η ανάλογη συμπεριφορά του εγκεφάλου, των δικτύων και των κοινωνιών. Στο σημείο αυτό παρατηρείται μια ανακολουθία του άρθρου, καθώς η ενδιάμεση μεταβλητή δεν έχει τη μέση ανάλογη συλλογιστική ακολουθία. Δεν τίθεται δηλαδή στο μέσο του άρθρου ως συνδετικός κρίκος των επιχειρημάτων αλλά στο τέλος του άρθρου. Το θέμα δεν είναι η συμπεριφορά των κβάντα αλλά μέσω αυτής η ενότητα των λειτουργιών σύμπαντος και εγκεφάλου.

            Ως προς το περιεχόμενο παρατηρείται ξεκάθαρη σκέψη. Tο θέμα προφανώς αποκαλύπτεται και εκδιπλώνεται χωρίς περιττολογίες και βερμπαλισμούς, ωστόσο υπάρχει ασάφεια περιεχομένου ως προς ποιοι είναι αυτοί οι βασικοί νόμοι στους οποίους στηρίζεται η λειτουργία  τόσο των κοινωνικών όσο και των εγκεφαλικών δικτύων. Η υπόθεση των αδιάστατων σωματιδίων δεν συνάγεται μέσω του άρθρου ως γενικός κανόνας αλλά ως μια σοβαρή επιστημονική υπόθεση αφήνοντας ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα.  Το θέμα πάντως είναι ξεκάθαρο σε γενικές γραμμές και δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο παραπλάνησης ή παραπληροφόρησης.

            Τέλος η επικοινωνιακή εικόνα του άρθρου ολοκληρώνεται μέσω μιας αρκετά επιτυχημένης φουτουριστικής φωτογραφίας, που πετυχαίνει τη προσέλκυση της προσοχής του αναγνώστη προκαλώντας τον στην περαιτέρω ανάγνωσή του[10]. Τα δε γαλάζια ενεργειακά κύματα της φωτογραφίας εκατέρωθεν δημιουργούν μια πολύ ωραία γεύση συσχέτισης των μεγεθών που πραγματεύεται ο αρθρογράφος.

[1] Jamal N. Islam, «The far future of the Universe», Endeavour New Series , Volume 8, Issue 1, ( 1984), p. 32

[2] Antony Giddens, Κοινωνιολογία, Μτφ. Δ.Γ. Τσαούσης, εκδ. Gutenberg, Αθήνα 2009, σ. 50

[3] Jamal N. Islam, ο.π.

[4] Θοδωρής Λαΐνας, «To Σύμπαν αναπτύσσεται όπως ο εγκέφαλος», ημ. δημ. 27-11-2012, http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=485854, ημ. επισκ. 29-11-2012

[5] Salas, Victor M., Jr., «The analogy of being according to Thomas Aquinas: Its twofold character and judgmental method», ProQuest Dissertations & Theses (PQDT), 2008, p. 9, βλ. επίσης: Mary Hesse, « Analogy and Confirmation Theory», Philosophy of Science, Vol. 31, No. 4, (University of Cambridge, Oct., 1964), p.319

[6] Nicholas A.  Christakis-James H. Fowler, Συνδεδεμένοι, Μτφ. Δημήτρης Ξυγαλατάς-Νίκος Ρουμπέκας, εκδ. Κάτοπτρο, Αθήνα 2010, σσ.46-9

[7] Mark Pallen, «The World Wide Web», British Medical Journal, Vol. 311, No. 7019, (Dec. 9, 1995), p. 1552

[8] Roy Porter, «Κβαντική Θεωρία», Λεξικό της Σύγχρονης Σκέψης, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008, σσ.589

[9] Θοδωρής Λαΐνας, ο.π.

[10] R. Srivatsan, «Photography and Society: Icon Building in Action», Economic and Political Weekly, Vol. 26, No. 11/12, ((Mar., 1991), p.771

           

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Antony Giddens, Κοινωνιολογία, Μτφ. Δ.Γ. Τσαούσης, εκδ. Gutenberg, Αθήνα 2009

Jamal N. Islam, «The far future of the Universe», Endeavour New Series , Volume 8, Issue 1, ( 1984)

Mary Hesse, « Analogy and Confirmation Theory», Philosophy of Science, Vol. 31, No. 4, (University of Cambridge, Oct., 1964)

Mark Pallen, «The World Wide Web», British Medical Journal, Vol. 311, No. 7019, (Dec. 9, 1995)

Nicholas A.  Christakis-James H. Fowler, Συνδεδεμένοι, Μτφ. Δημήτρης Ξυγαλατάς-Νίκος Ρουμπέκας, εκδ. Κάτοπτρο, Αθήνα 2010

R. Srivatsan, «Photography and Society: Icon Building in Action», Economic and Political Weekly, Vol. 26, No. 11/12, ((Mar., 1991)

Roy Porter, «Κβαντική Θεωρία», Λεξικό της Σύγχρονης Σκέψης, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2008

Salas, Victor M., Jr., «The analogy of being according to Thomas Aquinas: Its twofold character and judgmental method», ProQuest Dissertations & Theses (PQDT), 2008

ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΙΑ

Θοδωρής Λαΐνας, «To Σύμπαν αναπτύσσεται όπως ο εγκέφαλος», ημ. δημ. 27-11-2012, http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=485854

---

Λόγος περι ορίων

Κ.Α. Διαμαντόπουλος


Το άγνωστο ως το όριο που που μια αόρατη

επιταγή μας καλέι να υπερβούμε.

Ο λόγος αποτελεί μορφή έκφρασης του είναι μας, διαμορφώνει προς τα έξω τη σκέψη μας και μας καθιστά παράλληλα όντα κοινωνικά και αλληλοσχετιζόμενα. ΄Οπως όμως σε όλα τα πράγματα που σχηματίζονται στα πλαίσια του ανθρώπινου και υλικού πολιτισμού μας , το όριο μπαίνει σα μια συνιστώσα για να μας υπογραμμίσει το απο που ξεκινάμε, που έχουμε φτάσει και αν οι δυνάμεις μας, μας επιτρέπουν να πάμε παρα πέρα.Συνήθως το όριο εκλαμβάνεται σα μια συνοριακή γραμμή δηλώνοντας το "μεχρι εκεί". Κατα τη γνώμη μας, το όριο δηλώνει το μέτρο μέσα στο οποίο 

κινούμαστε και σιωπηρά μας υποδεικνύει και το μέτρο των άλλων πραγμάτων που θέλουμε να προσεγγίσουμε ή να αλληλοσχετιστούμε.Ενέχει δε στο πυρήνα του δυο προτάσεις: πρόταση απαγόρευσης και πρόταση αποδοχής.Εάν τα δυο μέτρα αλλητοταυτιστούν τότε μιλάμε για ελευθερία έκφρασης ως προς το λόγο μας, έαν το προς επιδίωξη μέτρο μας ξεπερνά μιλάμε για καταπίεση και αν υπολείπεται ημών, τότε για υπέρβαση.Επειδή όμως ο λόγος έχει και μια άλλη λειτουργία περισσότερο συναισθηματική το όριο και η πρότασή του προς μια κατευθυνση παίρνει τη μορφή της επίθεσης ή της εισβολής στην ιδιωτική σφαίρα. Υπο αυτή την έννοια λοιπόν δέον είναι να έχουμε υπόψην μας ότι ο λόγος μας σε κάθε εκφορά του είτε το θέλουμε είτε όχι παίρνει τη μορφή είτε πρώιμης είτε όψιμης επίθεσης προς τον άλλο και για να επιτύχουμε την αλληλοσυσχέτιση που αποτελεί το διακύβευμα στη ζωή θα ήταν καλό να θέτουμε το προαναφερθέν μέτρο ως μεταμφίεση του λόγου μας σε λόγο πρότασης και συνοχής και όχι διάστασης. Η δε διάσταση λογικόν είναι να λαμβάνει όμως χώρα εκεί που η υποκειμενικότητα δεν αντέχει ή δεν ευτυχεί βιώνοντας περισσότερο ( παρα ακούγοντας ) το λόγο μιας άλλης. Το όριο λοιπόν συνιστά μια πρακτική ανάγκη ζωτικής σημασίας και η κατάλυση του δύναται να οδηγήσει τις κοινωνίες σε παροξυσμό και χάος. Και για να φιλοσοφήσουμε λίγο πιο πολύ, κλείνουμε λέγοντας ποητικά ότι όριο είναι ο τόπος που ο ανθρωπος δε τολμά να πάει.Και σε ερμηνεία της επίσης θα λέγαμε ότι δεν πάει επειδή τον σκιάζει η φοβέρα αλλά επειδή δε γνωρίζει τους κανόνες της.Οταν γνωρίζουμε κάτι το προστατεύουμε με όρια , όταν όμως δε το γνωρίζουμε απλά το ποθούμε μέχρι να το μάθουμε.

αφιερώνεται στο φιλόσοφο των ορίων Karl Jaspers

A brief comment to the article: “The Impact of crowdsourcing on journalism” on WWW.report.net.

By C.A. Diamantopoulos

Crowdsourcing consists an interesting development through out the media politics. As far as I am concerned I’d like to summarize the broad layers of its implication: a. data collection from every day experience of ordinary people. News organizations aggregate all information, evaluate, and exert useful stats and quality analysis of the issue referred b. breaking news as method. The crowd consist source and a journalistic instrument on the service of News organizations to conclude information with great impact and c. Tapping into points memo as a form of data investigation and quality analysis as well. 

This entire stuff seems to be a great link to a new journalistic era far a way from a custom form of making news. The fact is that newsmen have stopped interpretating the information social need as their own business by using the framework of the incidents by their own way. Writing as I do fit seems not to incorporate an holistic media acceptance any more or at least to retreat in the new ways. Crowd is source and simultaneously a participated media into the case of journalism. Collective media is the new material we’ re talking about and all the participants have the right and the ability to emerge a new assess ion of the reality and the very well said objectivity of news. They could also provoke an ignition or a demolishing of an existed establishment as David Ascher mentions with great clarity the example of the case of Trafigura defeat.Quality of information arise as another option of the Dilemma.

The fact is we all have social experience but less have the technical infrastructure to use it in the right situation.Journalism as all professional nets tends to be a tight interaction  system but the new social message consists that all people might have useful information doing for the job. So the way out of this maze could be an opening of this system to the out world with presuppositions concerning accuracy, ethics and  deontology of that matter.        

Crowdsourcing also bann a new experimentation on education issues.  Why crowdsourcing to be the only new asset in the great family of journalism and studentsourcing not to be allowed to do the same on a different place? As a professional teacher I admit students expect to be efficient without the proper stimulation but on the other

hand why is n’t possible also to obtain such course by facing the psychological fact that students seem to be a source of new pedagogical development of our professional minds and a radical action method of our effort? What cannot be proper our students could indicate as the more appropriate. This is a new performance of the crowdsourcing material blowing out everything we stood for before.  The difference is in that case we have a pole of giving advice and directing the class show but even in that situation, there are many classrooms possibilities of making projects by student action only as a result of a previous starting subject stimulation only. This is called self-action in the frame of a classroom indicated. Give it a thought! I am actually up to believe of its implication.

Φύση και θέαμα!!!

Πιστεύω ότι το παρακάτω βίντεο θα σας αρέσει πολύ....!!!

There are many who talk about miracles and many others who deny them. There are plenty of examples proving the extraordinary of the fact. These are some of them as nature consists the major miracle and man tends to be it’s major enemy.  Please enjoy watching…

Κοινωνική και Ανθρωπιστική θεώρηση της οικονομικής κρίσης

υπο Κ.Α. Διαμαντόπουλου

Η οικονομική κρίση δεν αποτελεί απλά φαινόμενο του καιρού μας αλλά απόρροια και μεθόδευση ετών. Τα πρόσωπα που τη πλαισιώνουν και τη καλλιεργούν δεν έχουν σημασία επι της παρούσης, αν αναλογιστούμε ότι οι παράγοντες αυτοί με τις εκάστοτε κυβερνήσεις αλληλοσχετίζονται. Η οικονομική κρίση σε πρώτο πλάνο δεν είναι υπόθεση του απλού πολίτη αλλά υπόθεση των κυβερνήσεων ή κατά το ορθότερον και αυτών. Ο πολίτης είναι απλά το θύμα ή ο εξιλαστήριος τράγος που πληρώνει τα αποτελέσματα., «το αμορτισέρ» των κραδασμών αν μας επιτρέπεται η έκφραση.

Χωρίς κομματικά ή πολιτικά ή άλλα κριτήρια παρα μόνο με φιλοσοφικό νού και διάθεση θα προσεγγίσουμε αυτό το φαινόμενο για να καταλάβουμε κυρίως το τι δημιουργεί ή σε τι αποσκοπεί. Δε θα αναφερθούμε στα αίτια αλλά παρα μόνο στα αποτελέσματα.

Οικονομική κρίση σημαίνει ότι δεν έχω να πληρώσω τους δανειστές μου και δανείζομαι απο άλλους , που καθιστώνται έτσι αυτόματα «νέοι» δανειστές ή ακόμα ζητώντας  από τους αρχικούς μου αλλά με μεγαλύτερη ασφάλεια δηλαδή με μεγαλύτερα επιτόκια, εάν και εφόσον βέβαια δανείσουν βλέποντας εξ’ αρχής την αδυναμία πληρωμής. Ο δε εκ δόλου υπέρμετρος δανεισμός συνιστά εν μέρει  και ορισμό της τοκογλυφίας ΄Ετσι η αρχικώς οικονομική συναλλαγή καθίσταται από το μέρος του οφειλέτη αφερεγγυότητα, εφόσον δεν είναι σε θέση να εξοφλήσει εν τόπω και χρόνω  τα οφειλόμενα,  κατα την αρχική υποσχετική εν μέρει δικαιοπραξία, δυνάμει της οποίας και δανείστηκε· και απο το άλλο μέρος, ήτοι του δανειστού καθίσταται τοκογλυφία , διότι οι μεγαλύτερες εγγυήσεις που τίθενται μεταφράζονται αυτόματα σε επιτόκια πολύ υψηλά, καθιστώντας τα μεν κέρδη των δανειστών υπέρογκα σε  περίπτωση καταβολής , το δε καθεστώς πληρωμής του οφειλέτη επαχθές ,εφόσον πλέον το αρχικό κεφάλαιο δυνάμει των επιτοκίων έχει εξφενδονιστεί στα ύψη.[1]

Το παραπάνω φαινόμενο αποτελεί τη διελκυστίνδα των σημερινών σύγχρονων αγορών  και κυβερνήσεων ως  προς τη λειτουργικότητά τους και το συναλλάσεσθαι.

Κυβερνήσεις και παράγοντες αλληλοσχετίζονται, όπως ειπώθηκε, είτε με σχέση συνεργασίας  ή ομηρίας ή απλής συναλλαγής με αβέβαιο μέλλον. Οταν η όποια κυβέρνηση δανείζεται αυτό σημαίνει ότι παράλληλα πρέπει να δημιουργήσει και πηγές πόρων για να ανταπεξέλθει τόσο ως προς τις τρέχουσες δαπάνες όσο και ως προς το χρέος. Αυτές είναι: α)  το εκλογικό σώμα β) η ανάπτυξη ( επενδύσεις ) και γ) η επιχειρηματική δραστηριότητα. Ολα τα οικονομικά μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί επι τη βάσει της εξεύρεσης πλούτου έχουν μειονεκτήματα ή κινούνται στη σφαίρα του ιδεατού αλλά εκείνο που έχει δημιουργήσει προϋποθέσεις πλούτου περισσότερες απο κάθε άλλο και μάλιστα σε ρεαλιστική βάση είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Ωστόσο το τελευταίο μέσα στα πλαίσια του συγχρονου δυτικού οικονομικού φιλελευθερισμού δημιουργεί αντικειμενικές δυσκολίες εφόσον ευνοεί την επιχειρηματική δραστηριότητα εις βάρος πολλές φορές της λαϊκής βάσης. Προκειμένου να μη θηγεί  το επιχειρηματικό περιβάλλον του πλουτισμού που εν δυνάμει και μακροπρόθεσμα και εφόσον το επιχειρηματικο πνεύμα λειτουργήσει αναπτυξιακά για το κράτος ,που τις περισσότερες φορές  λειτουργεί ένεκα της οικονομικής ατομικής ή ομαδικής ιδιοτέλειας , το βάρος εξεύρεσης οικονομικών πόρων πέφτει στο εκλογικό σώμα.

Τα αποτελέσματα λοιπόν αυτής της τακτικής είναι: α) μείωση μισθών β) αύξηση φορολογίας γ) αύξηση ορίου ηλικίας συναταξιοδότησης, που συνοδεύεται με δ) αύξηση ετών εργασίας, ε) μείωση ατομικής αγοραστικής δύναμηςλ στ) αποδυνάμωση της αγοράς ζ) εξεύρεση δεύτερης εργασίας και είσοδο του πολίτη στο χώρο της μετριότητας εφόσον η βιοπάλη και η δεύτερη εργασία τον εξασθενίζουν και δε του αφήνουν το σωματικό, ψυχικό και πνευματικό περιθώριο να αποδώσει τα μέγιστα και στις δύο δουλειές. ΄Ετσι, επιλέγει τη μέτρια απόδοση , ίσως και την ελάχιστη, προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εβδομάδος και της οικογενείας του εν γένει  η) μείωση του βιοτικού επιπέδου – φτώχεια , θ) ασθένειες και θάνατοι, εφόσον καλή διατροφή και ποιοτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη συνεπάγονται μεγάλα κόστη, που πολλές φορές είτε οι ίδιοι οι ασφαλιζόμενοι είτε τα ταμεία τους δε μπορούν να καλύψουν πλήρως. ι) υπογεννητικότητα, ια) μείωση των γάμων και δημιουργία καθεστώτων ελεύθερης συμβίωσης κάτι που συνεπάγεται: ιβ) μείωση της αξιοπιστίας των οικογενειακών θεσμών, εφόσον η δημιουργία οικογενειακού status αποτελεί συνισταμένη και οικονομικών συνιστωσών.ιγ ) αύξηση της εγκληματικότητας και της βίας ιδ) κατάπτωση της παιδείας ή/και δημιουργία πνευματικής ηγεμονεύουσας ελίτ. Ως εκ τούτου εκείνοι που θέλουν να αποκτήσουν τυπικά προσόντα  και να προχωρήσουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα και το παιδευτικό τους status  αναγκάζονται να πληρώσουν. Ποίος όμως μπορεί να πληρώσει όταν δεν έχει; Το δε άνοιγμα στη πανεπιστημιακή παιδευτική διαδικασία δημιουργεί ναι μεν προϋποθέσεις ελεύθερης γνώσης, μαζί όμως με ουρά ανέργων άρα ακολουθεί : ιε) διάσταση της πανεπιστημιακής και γενικοτερα της παιδευτικής διαδικασίας από το χώρο της παραγωγής. Η συνέπεια αυτή είναι μια πραγματικότητα στη κοινωνία  από την άλλη όμως στα πλαίσια της δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημιακών φορέων οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τα τελευταία λειτουργούν επιχειρηματικά και ως εκ τούτου η επίτευξη του κέρδους είναι θεμιτή αναλόγως του του εν δυνάμει εκπαιδευτικού κοινού στο οποίο απευθύνονται.

 Για παράδειγμα, σε ρεαλιστική βάση, δε μπορούμε να πούμε ότι το Harvard απευθύνεται στη μεσαία τάξη, όπως επίσης δε μπορούμε να πούμε ότι το πανεπιστήμιο της Bolognia  απευθύνεται και στην πιο δυναμική κοινωνική ελίτ. Τούτο δεν συνιστά καθ’ημάς μειονέκτημα αλλά οικονομικό προσανατολισμό του καθεκάστου ιδρύματος σε συνάρτηση με τη θεμελίωση ενός image making. 

Ολες αυτές οι συνέπειες και άλλες πολλές που οποιοσδήποτε σκεπτόμενος θα μπορούσε να επινοήσει δημιουργούν δύο πολύ μεγαλύτερες: α) δημιουργία μαζών και όχι σκεπτόμενων πολιτών ( βλ. το αρχαίο αθηναϊκό ιδεώδες ), ώστε να υφίσταται ένα status  διοικούντων και διοικουμένων και β) τη δημιουργία ‘ειλώτων’, που θα παράγουν για να καρπώνονται «άλλοι», εφόσον το αίσθημα δικαίου αντικαθίσταται με το αίσθημα της δύναμης του ισχυροτέρου.

Κλείνουμε λέγοντας ότι το κοινό συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω είναι: ε..τι να κάνουμε εμείς; ετσι είναι η ζωή! Το αίσθημα του ωχαδελφισμού, της αδιαφορίας και της ασυνέπειας λόγων και έργων αποτελεί εσωτερικό ιό του ανθρώπου που δεν τον αφήνει να δημιουργήσει, να οικοδομήσει τον εαυτό του και να αισθανθεί αγάπη. Η οικονομική συγκυρία δεν αποτελεί το όλον της ζωής του ανθρώπου αλλά ένα μέρος του. Ας σκεφτούμε λοιπόν ότι αυτοί που το καταστρέφουν είναι λίγοι και ότι ,αν καταστραφεί,θα ακολουθήσει το επόμενο που είναι, κατά την άποψή μας, η καταστροφή του σημαντικότερου κομματιού της ολότητας του ανθρώπου: ο εκμηδενισμός της ανθρωπιάς μας,  ο ανθρωπιστικός μας εκμαυλισμός, η ανήθικη αδιαφορία και η απανθρωπία.

Τούτο συμβαίνει γιατί κάθε σύστημα είτε αυτό είναι οικονομικό  είτε πολιτικό ξεχνά την αληθινή του ταυτότητα, που δίχως άλλο είναι η ανάπτυξη της ανθρώπινης φυλής. Η δε ανάπτυξη αυτή καθίσταται μερική από ολίγους που κραδαίνουν τη τεχνογνωσία του καθεκάστου συστήματος. Η πορεία από τη γενική ταυτότητα του συστήματος, που μέσα της ενέχει έναν ολιστικό σκοπό για την ανθρωπότητα στη μερικότητα και την εξυπηρέτηση ή στο μερικό σκοπό συνιστά την απανθρωπία. Χρησιμοποιούμε τον όρο του πολύ Γιανναρά είτε ως απ-αγόρευση της έκφρασης του ανθρώπου ως ανθρώπου είτε ως απο-μάκρυνσης της ανθρωπιάς από τον άνθρωπο. Η απομάκρυνση δε της ταυτότητας από το όν συνιστά μηδενισμό. Κάθε σύστημα που οδηγεί τον άνθρωπο μακρυά από τη ταυτότητά του τον καθιστά απ-άνθρωπο/υπ-άνθρωπο, ήτοι μηδέν. Αντίθετα η ενίσχυση της ταυτότητας οδηγεί και στην ενίσχυση του πολιτισμού του, στην άρση του μηδενός και στη θέση της ιστορίας ως δημιουργικότητας και ως αξίας.  Μη ξεχνάμε άλλωστε το βασικότερο, ότι δηλαδή ό,τι περνάει από χέρια ανθρώπου είναι ή μπορεί να καταστεί ανθρώπινο ,και αν όχι ,τότε η βαρβαρότητα θα αναζητά πολλάκις δάφνες ελέους.

v      

---

[1] Καλή είναι η αντιπαραβολή με την ιδεώδη οικονομική κατάσταση και οργάνωση που περιγράφεται στη σεισάχθεια του Σόλωνος

το παρόν συνιστά βελτιωμένη αναδημοσίευση απο το facebook

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

 

υπο Κ.Α.Διαμαντόπουλου

Αναφορικά με το πεδίο των θετικών επιστημών,  θα ήθελα να καταθέσω μερικές σκέψεις κα προβληματισμούς.

Η επιστήμη αποτελεί ένα από τα βασικότερα όπλα του ανθρώπου στη προσπάθεια που κάνει να εξελιχθεί σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής του καθώς και στον αγώνα της σταδιακής βελτίωσης της ποιότητας ζωής του. Το ποια είναι τα επίπεδα της ύπαρξης του είναι μια μεγάλη συζήτηση που χωρεί πάρα πολλές απόψεις, όπως επίσης σημαντικό ζήτημα είναι το αν πραγματικά έχει βελτιωθεί μέσω της επιστήμης η ποιότητα ζωής.

Επί της παρούσης όμως παίρνω ως αφετηρία μου το γεγονός ότι μέσα στην ιστορία παρατηρείται ο προς τα εμπρός βηματισμός, άσχετα βέβαια αν ένας επιστημονικός ιστορισμός μπορεί να καταδείξει και το φαινόμενο της ποιοτικής ( ως προς τις πράξεις και τα ανθρώπινα αποτελέσματα ) παλινδρόμησης. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της προς τα εμπρός πορείας του ανθρώπινου μυαλού και πολιτισμού , το κίνημα του Διαφωτισμού συνεισέφερε πολλά και ιδιαίτερα τη τάση να χρησιμοποιείται ο ορθολογισμός και η κριτική μέθοδος σε κάθε φυσικό και μη φαινόμενο. Τούτο κρίνεται βεβαίως θεμιτό, αν δούμε ότι η ανθρώπινη σκέψη φαλκιδεύονταν μέχρι τούδε σε ένα πνευματικό μεσαίωνα που η κακή χρήση της ανθρώπινης εκκλησιαστικής αυθεντίας της Ρωμαιοκαθολικής εξουσίας δημιούργησε ( όχι βέβαια ότι δεν υπήρχαν και ανάλογες ως προς αυτό το είδος καταπίεσης υπερβολές και στην καθ’ημάς Ανατολή). Αυτό που είχε πει ο Immanuel Kant

ότι Διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητα του για την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος, την ερμηνεύω ως μια έξοδο από μια φυλακή του μυαλού ή ως μια νίκη εναντίον των φτερωτών σαρκοφάγων που έτρωγαν το ήπαρ του Προμηθέα. Επομένως το Sapere aude (= τόλμα να μαθαίνεις ) είναι μια πύρρειος νίκη εναντίον του πνευματικού σκότους και το θεμέλιο για τη γέννηση της επιστήμης.

Η επιστήμη επίσης διαμορφώθηκε με τα ιδεώδη της ελεύθερης μάθησης και έρευνας αλλά παράλληλα πέρασε από διάφορα στάδια ανάπτυξης, κάτι που βεβαιώνει και η ιστορία των επιστημών. Η εξέλιξή της ως προς το πείραμα και τη μέθοδο και παράλληλα τα συνεχώς νέα ευρήματά της σε τομείς όπως η ιατρική, τα μαθηματικά, η αστρονομία , η φυσική κλπ. δημιούργησαν μια νέα αντίληψη αντιμετώπισης τόσο των επιστημονικών όσο και των ευρύτερα κοινωνικών και ανθρώπινων προβλημάτων . Η νέα αυτή αντίληψη είναι η ψυχρή αντιμετώπιση του προβλήματος ως προβλήματος με τη ταυτόχρονη απομάκρυνσή του από την ανθρώπινη και κοινωνική διάστασή του[1] . Από τη μια πλευρά μπορεί να κρίνεται θετικό, διότι έτσι απομακρυνόμαστε ψυχολογικά από το πρόβλημα και δημιουργούμε σταδιακά και ψυχρά τις προϋποθέσεις επίλυσής του. Από την άλλη όμως και ο επιστήμονας είναι άνθρωπος με συγκεκριμένη ψυχοσύνθεση και ιδιοσυγκρασία και επομένως το ερώτημα του κατά πόσον μπορεί να απομακρυνθεί από τη ψυχική του λειτουργία κατά την ενάσκηση των επιστημονικών του καθηκόντων τίθεται αμείλικτα. Το ίδιο μάλιστα αμείλικτα, θα μπορούσαμε να πούμε τίθεται και το ζήτημα του κατά πόσον μπορεί ή έχει το δικαίωμα να απομακρύνει το πρόβλημα από την κοινωνική του ρίζα. Μερικά παραδείγματα είναι η άμβλωση και η απόφαση του γιατρού να προχωρήσει στην εν λόγω διαδικασία χωρίς να έχει διυλίσει μέσα του αν το προς άμβλωση ον έχει ή δεν έχει δικαίωμα να ζήσει και αν ο ίδιος έχει ή δεν έχει δικαίωμα να του την αφαιρέσει. Για να κλείσουμε και το κύκλο των παραδειγμάτων αναφέρουμε και τη περίπτωση της ευθανασίας, που ο γιατρός πάλι εν αμφιβόλω ( βάσει της παραπάνω συλλογιστικής) προχωρά ή όχι στη διαδικασία ‘προσφοράς’ του θανάτου στο προς ευθανασία άτομο, χωρίς να έχει εξετάσει τα δημιουργούμενα συνειδησιακά-φιλοσοφικά-ηθικά προβλήματα. Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι το ανθρώπινο αγαθό, που λέγεται επιστήμη προχώρησε τόσο που γέννησε στον άνθρωπο τη δύναμη να παίρνει αποφάσεις ζωής και θανάτου με υπέρμετρη κάποιες φορές αλαζονεία. Δεν φταίει σαφώς το αγαθό αλλά η ανθρώπινη νόηση ενδεχομένως που διαστρεβλώνει το ρόλο του. Και εδώ έχουμε το λογικό σφάλμα της κίνησης του Διαφωτισμού, κατά την οποία η νόηση ενώ πριν ελευθέρωνε τώρα προβληματίζει ( ή μήπως φαλκιδεύει; ).

Απόρροια αυτής της τεράστιας επιστημονικής ελευθερίας είναι και το θέμα της κίνησης του Δημιουργισμού που στρέφεται εναντίον της εξελικτικής απόψεως του Δαρβίνου. Εδώ θα θέλαμε να κάνουμε μερικές επισημάνσεις. Η εξέλιξη ή η δημιουργία είναι ένα δίλημμα , θεωρούμε πονηρό και χωρίς ουσία. Γιατί να συμβαίνει αυτό; (α) η επιστήμη στηρίζεται στη έρευνα και στο πείραμα , ενώ η άποψη της δημιουργίας του κόσμου είναι βιβλική και δεν έχει πειραματική καταγωγή. (β) Ο,τι στηρίζεται στο πείραμα επαληθεύεται και άρα επιβεβαιώνεται. Η άποψη περί δημιουργίας δεν στηρίζεται στο πείραμα και άρα δεν επιβεβαιώνεται. Όμως καμία επιστημονική σύγχρονη έρευνα δεν έχει (απο)δείξει ότι η δημιουργία του κόσμου δεν αποτελεί απόρροια δημιουργικής ενέργειας του Θεού ως ανώτερου και υπερκόσμιου όντος. Άρα η όποια επιστημονική θέση περί τούτου απλά δεν είναι επιστημονική αλλά υποκειμενική και άρα αμφισβητήσιμη.

Πως μπορούν να καταδειχτούν σαφέστερα τα παραπάνω; Αν δώσουμε λίγο προσοχή στα παρακάτω θα κατανοήσουμε ότι μερικά πράγματα στη ζωή δεν είναι άσπρο – μαύρο.

Έστω ότι η ζωή προήλθε από μια μικρή συγκέντρωση ύλης. Είτε από ένα στοιχείο ( με την έννοια του περιοδικού πίνακα των στοιχείων) είτε από μια μονάδα απειροελάχιστης ύλης ( μόριο, άτομο, κουάρκ, μποζόνιο ή άλλο ). Αυτό με τη σειρά με κάποιες φυσικοχημικές διαδικασίες εξελίχθηκε υπό την έννοια ότι ένα στοιχείο αντέδρασε με κάποιο άλλο και έτσι δημιουργήθηκε ένα τρίτο κλπ. Ας λάβουμε μάλιστα υπόψη ότι η μονάδα ζωής , ο άνθρωπος π.χ. αποτελείται από πολλά όργανα σε συνδυασμό. Κάθε όργανο από ιστούς , κάθε ιστός από ομάδες κυττάρων κάθε κύτταρο από σύνολο ατόμων κ.ο.κ. Αντιστρέφοντας τη διαδικασία βλέπουμε ότι η ανθρώπινη βιολογική ύπαρξη είναι αποτέλεσμα συσσωματώσεων ατομικών μονάδων ζωής. Η επιστημονική έρευνα σωστά θέτει αυτό το θέμα της εξελικτικής διαδικασίας χωρίς όμως να απαντά από ποια αιτία προήλθε η αρχική μονάδα ζωής ( το πρώτο-πρώτο στοιχείο ευρύτερα ) αγνοώντας τη θεμελιώδη αρχή της αιτιοκρατίας, βάσει της οποίας κάθε αίτιο έχει ένα αποτέλεσμα.

Σε συνάρτηση με τα παραπάνω οι σύγχρονες έρευνες στο CERN δείχνουν τη προσπάθεια αναζήτησης της πρώτης αυτής ύλης ( το άτομο του Θεού όπως λέγεται .) Οι Θιασώτες της παραπάνω καθόλα επιστημονικής αυτής

απόπειρας τείνουν προς αυτή τη κατεύθυνση αναζήτησης αλλά και πάλι πολλοί εξ’ αυτών, αν όχι όλοι, ξεχνούν ότι και πάλι το αποτέλεσμα θα καταδείξει (ίσως ) μια ακόμα ελάχιστη μορφή ύλης, που γιατί όχι θα υποβληθεί στο ίδιο ερώτημα : και αυτό πως ( από πού ) πρόηλθε;

Υπάρχει δε και η άποψη περί ενέργειας , ότι δηλαδή κάθε υλικό στοιχείο αποτελείται από μια συμπύκνωση ενέργειας ( αρχή διατήρησης της ενέργειας από τον Lavoisier ). Όμως δεν θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι και η ενέργεια είναι μια μορφή ύλης με άλλες παραμέτρους και χαρακτηριστικά που και αυτή με τη σειρά της οφείλει να έχει αιτιακές προϋποθέσεις; Νομίζω πως θα το σκεφτόταν και αυτό.

Όλα αυτά τα καταθέτουμε ακριβώς για να καταδείξουμε ότι η επιστημονική ενασχόληση με αυτά τα ζητήματα δεν θα πρέπει να καταλήγει σε μονόπλευρα συμπεράσματα. Η Δημιουργία και η εξέλιξη έχουν και οι δύο ή μπορούν να έχουν και οι δύο θέση στην εξήγηση της ανθρώπινης και συμπαντικής πολυπλοκότητας , η μια ως αρχή και η άλλη ως συνέχεια χωρίς η μια να στρέφεται εναντίον της άλλης όπως στο παρελθόν. Αντιθέτως η μια να υποβοηθά την άλλη.

Και κλείνω τη διαπραγμάτευσή μου με τούτο: Είτε υποστηρίζουμε επιστήμη χωρίς Θεό είτε δημιουργία με Θεό, το παν είναι η εσωτερική μας ενόρμηση . Αν αυτή διαπνέεται από ανθρώπινο φθόνο όλη η ανθρώπινη υπόθεση ρίπτεται στην άβυσσο , αν πάλι διαπνέεται από καλοσύνη τότε η Θεία παρουσία βρίσκεται εκεί, ακόμα και όταν δεν τη βλέπουμε!

αναδημοσίευση απο το facebook

ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Η άποψη μου είναι ότι ο εν μέρει σχολιασμός οδηγεί σε παραπλάνηση ή παρανόηση πολλές φορές των λεγομένων.. Δεύτερον η ηγεμονία των Η.Π.Α. δεν συνάντησε σε καμιά περίπτωση πολεμική αντίδραση  του όποιου «σκληρού» Ισλάμ ή και των βαχαμπιτών, που δεν αποτελεί και σοβαρή πολιτική-κοινωνική σέκτα στα Αραβικο-ισλαμικά δρώμενα. Τρίτον σε ένα φαινόμενο πάντα λαμβάνουμε υπόψη πολιτικές και οικονομικές αιτιάσεις και σε παράλληλο πλάνο τις κοινωνικές. Όσο για τη βιβλιογραφική τεκμηρίωση της συμπόρευσης Χαμάς και Χεσμπολάχ συμφωνώ ότι υπάρχουν αρκετά γραπτά όπως έχω επίσης σοβαρά υπόψιν και γραπτά της αντίθετης όψης. Η απολυτότητα άλλωστε νομίζω ότι είναι κακός σύμβουλος. Τέταρτον το άρθρο μου αποτελεί σχολιασμό και εμβάθυνση άλλου άρθρου, που ούτε καν πέρασε της προσοχής και πέμπτον ο Θουκυδίδης περιέγραφε το Πελοποννησιακό πόλεμο, όπου οι γεωστρατηγικές συνθήκες της εποχής δεν ήσαν πολύπλοκες εν συγκρίσει με τις σημερινές και η διπλωματία ,αν και σοβαρή φυσικά, δεν ήταν πολυμέτωπη καθώς οι εχθροί και οι δυσκολίες ήταν ξεκάθαρες. Άρα το παράδειγμα που αναφέρεις για το Θουκυδίδη , επίτρεψέ μου να πω, δεν συνιστά σύγχρονο μοντέλο ιστορικής δομής, αν και προς όλα διδακτικότατο φυσικά, διότι τα δεδομένα, οι στρατηγικές, η ποιότητα των αντιπάλων και πολλά άλλα ακόμα έχουν αλλάξει. Οι αυθεντίες άλλωστε είναι χρήσιμες όταν τυχαίνουν αμφισβήτησης και όχι όταν ίστανται σε βάθρα και χρησιμοποιούνται ως έτσι.

Τα σχόλια δε, θα παρακαλούσα να είναι επί του προκειμένου πάντα και να μην ξεστρατίζουν, κατά τα άλλα υπάρχει πάντα η δυνατότητα της συγγραφής άλλων ετέρων υφ’ υμών άρθρων με διαφορετική ή παρόμοια θεματολογία.

Πολύ συναδελφικά